Levensmoed

februari 17, 2015

Schermafdruk 2015-02-17 21.35.01

Dood en geweld zijn vaste onderdelen van kinderanimatiefilms, zoals die van Disney. Vaak is de ouderfiguur het slachtoffer – een van de grootste angsten van kinderen. Maar zijn kinderfilms daarmee een ‘poel van verderf’, zoals laatst in de krant stond? (Trouw, woensdag 17 december 2014)

Een van de grote inspiratiebronnen van Disney was de onderzoeker Joseph Campbell, die zijn leven wijdde aan het beschrijven van de universele structuur van verhalen en mythen van over de hele wereld en van alle tijden. Dood en geweld zijn overal ter wereld een vast ingrediënt van verhalen. Campbell zegt daarover: ‘Het overwinnen van de angst voor de dood betekent het herstel van de levensvreugde. Je kunt een onvoorwaardelijke bevestiging van het leven alleen ervaren als je de dood hebt aanvaard, niet als tegengestelde van leven maar als een aspect ervan. Het leven houdt altijd de dood in, die altijd heel dichtbij is. Het overwinnen van angst brengt levensmoed.’

Het Double Healix model bouwt voort op de inzichten van Campbell. Het laat zien hoe het leven tal van cycli kent met universele ontwikkelingsstadia. Het grondschema komt neer op de zich eindeloos herhalende cyclus van opkomst – bloei – neergang – wederopstanding. Duizenden films en televisieseries hanteren dit grondschema en ieder mens herkent en begrijpt het. Dit verklaart de immense belangstelling bij het grote publiek voor deze verhalen – en dat niet alleen vanwege het sentiment, de sensatie of het geweld dat erin voorkomt. Het gaat ook om betekenisgeving, morele ontwikkeling, bemoediging en troost.

Wie goed naar de films van Disney kijkt, ziet, dat dood en geweld niet op zich staan, noch verheerlijkt worden. De dood en het geweld maken deel uit van een groter verhaal en de helden zijn deel van een groter geheel. Dat is de cyclus van het leven, die voor iedereen te behappen is.

(Met dank aan Theo Kuster)

Filed in: Blog

Comments are closed.

Back to Top